Before Article
Herkenbaar vlees

Herkenbaar vlees is zielig? Mensen, doe die oogkleppen eens af!

Vlees mag vooral niet herkenbaar zijn? Zielig? Ik word er gek van. Laten we onze gasten alsjeblieft wél eerlijk, herkenbaar vlees voorschotelen.

Robert Kranenborg die op tv een koe aan een boom durft te binden en de technische delen aanwijst. Of collega Jord Althuizen die een heel varken knisperend boven een hout gestookt vuurtje roostert. Het roept allemaal spontane reacties op, die in twee categorieën  kunnen wordenverdeeld. Zo heb je de voorstanders, mensen die de waardering voor het Bourgondische aspect van de authentieke bereiding belichten. En geluiden van afkeer: de ‘oh, dat is zielig opmerkingen’.

Met het laatste soort heb ik problemen. Sterker nog, knetteridioot word ik ervan! Woest meestal ook. Als iemand het tegen me zegt, sta ik met gekromde tenen, een rode nek en gebalde vuisten mijn frustratie weg te slikken en vriendelijk me in te houden. Het liefst zou ik zoals mijn oude chef Ramsay even 5 minuten flink tekeer gaan. Wat mij het meeste stoort, is niet het type mens dat de opmerking maakt – domme mensen moeten er tenslotte ook zijn… En voor mensen die het eten van dieren zielig vinden en daarom vegetariër zijn, kan ik alle begrip opbrengen. Echt waar. Ieder zijn opvatting. Maar de ‘oh, dat is zielig groep’ met oogkleppen is een ander verhaal.

Liever anoniem en aan elkaar geplakt?

Op mijn vraag of die ‘oh, dat is zielig roeper’ inderdaad een op planten gebaseerd dieet verkiest, krijg ik steevast het antwoord: ‘Nee hoor, maar dit toch wel heel confronterend.’ En dat is dus precies waarvan mijn tenen spastische bewegingen in mijn schoenen maken en mijn glazuur van de tanden knarst. Kennelijk weten we niet meer waar ons eten vandaan komt. Of willen we het niet weten. Mensen geven de voorkeur aan anonieme, schoongemaakte en vaak gehakte en opnieuw aan elkaar geplakte stukjes vlees. Vissticks van Tilapia en brood op basis van Aziatisch haar. In steriele verpakkingen die iedere verwijzing naar de bron verdoezelen. Dat deze ‘producten’ veelal gemaakt zijn van in de bio-industrie opgegroeide dieren die daadwerkelijk een als ‘zielig’ te bestempelen leven hebben gehad, dat is niet meer zichtbaar. En wat je niet weet, kan je ook niet deren. Allemaal aan de plofkip…!

Gebrek aan kennis dus. Helaas komen we het zelfs bij koks in opleiding tegen. In het onderwijs moeten we koks al gaan vertellen dat melk uit een koe komt. Dit zorgt dan ook nog eens voor ongeloof. En wat te denken van opmerkingen als ‘vlees komt van de koe’ en ‘melk is water met kalkpoeder en andere dingen’? Het geeft wel aan hoeveel we nog weten van wat we in onze mond stoppen.

Vlees van een echt dier is respectvol!

Collega’s en ondernemers, het is aan ons de dialoog aan te gaan met de ‘oh, dat is zielig groep’. Laat mensen weten waar hun voeding vandaan komt. Dat herkenbaar vlees van een echt dier juist respectvol is. Geef mij maar een mooie kip waaraan ik heel goed kan zien dat ik hier met een ooit levend dier te maken heb. Zo ben je eerder geneigd ieder stukje tot zijn recht te laten komen als voeding. Minder verspilling in meerdere opzichten. Een bakje onherkenbaars met een houdbaarheidssticker gooi je toch iets makkelijker weg .

Bekijk ook de lessen van Robert Kranenborg over de koe (DWDD University).


Menukaarten zijn inwisselbaar. Waarom gebruiken we niet alles van het dier? 

Je gast belazeren: het gaat nooit lang goed

Vlees op de grill? Gebruik geen marinade!

 

Mis niks, schrijf je in voor onze gratis wekelijkse nieuwsbrief